De Stripbib herdenkt Marc Vertongen

Dag Marc,

Op 11 maart van dit jaar verloor je de strijd tegen de kanker die in jouw lichaam woekerde. Een te verwachten nederlaag. We wisten dat ze eraan kwam. Jij wist dat ze eraan kwam.

Enkele dagen later kwam het hele land tot een stilstand. Een minuscuul virus, overgewaaid van de andere kant van de aarde, legde het openbare leven lam.

Het is niet eerlijk.

Ik gebruikte dezelfde woorden ongeveer 3 jaar geleden, in een brief aan jou, toen wij -vrienden, familieleden, collega’s- samenkwamen in jeugdhuis ’t Sloefke om jou te vieren. Terwijl je nog leefde. Liever dat dan bij de koffietafel te treuren over hoezeer we je wel misten, maar je dat nooit bij leven hadden verteld. Het idee ontlokt me nog steeds een glimlach.

De voorbije jaren waren moeilijk. Je hoofd wilde nog wel, mentaal was je ijzersterk, maar je lichaam verloor langzamerhand het gevecht. Wilskracht alleen kon je -helaas-niet redden. Je trok je -noodgedwongen- terug, en vormde niet langer die bron van enthousiasme en ideeën waarmee je de Stripbib zo lang had richting gegeven.

Terug naar vandaag, naar de werkelijkheid, naar dat virus.

Je kreeg niet het afscheid dat je verdiende. Zoals ik al aanhaalde: het is niet eerlijk. We kregen geen kans om samen te rouwen, om je nagedachtenis in het publiek te gedenken. Ik weet niet of het voor jou veel verschil had gemaakt, maar ergens knaagde het. Het maakte je heengaan onverdiend onzichtbaar.

Hoewel het virus er nog steeds is, ons dagelijkse leven waarschijnlijk nog lang in zijn greep zal houden, beknotten, begrenzen, konden we toch niet langer wachten. We wilden jouw nagedachtenis een plaats geven. Zonder jou waren we hier niet. De Stripbib heeft alles aan jou te danken.

Daarom stelden we deze kader samen. Je eigen herdenkingssteen. We weten het: het is niet het eerbetoon dat je te beurt had moeten vallen. Niet dat grootse gebaar. Eerder een prevelen, een zacht gefluister waarmee we jouw naam aanroepen. In de hoop dat we jouw aanwezigheid binnen de muren van de Stripbib nog lang mogen aanvoelen. In de hoop dat je nog eens komt spoken, nog eens een strip komt ontlenen. Zolang je ze maar op de juiste plaats terugzet natuurlijk …